PHENOMENAL US - CHALLENGE 42

Mam skrzywienie / I'm twisted

    Dziś nie będę się rozpisywać, bo miałabym tylko do pozłorzeczenia nieco, a po co? :) Powiem tylko, że tylu krytycznych uwag, nazywając to najdelikatniej na świecie, do moich ostatnich dwóch stylówek, w pewnej grupie na fb z Modą niestety tylko w nazwie nie dostałam przez cały czas blogowania, myślę, że nie dostałyśmy wszystkie razem dotąd. ( chociaż jest być może osoba, która przeżyła coś podobnego ). Niby było to dla mnie śmieszne i zabawne nawet, bo argumenty na różnym poziomie, ale jednak skończyło się kacem i podsumowującą wszystko myślą, którą poprzedziło działanie, a którą wypatrzyłam na fb u koleżanki Kasi i na tym fb też opublikowałam:
    
     "Chcę, byście wykrzyknęli takie bezgłośne „Dość!” za każdym razem, gdy ktoś będzie was obrażał. I cokolwiek zrobicie, nie brońcie się i nie wykłócajcie o obrazę. Nie ma głupszego sporu jak ten, gdzie przekrzykujecie się w kwestii tego, czy jesteście głupi, grubi albo brzydcy. Nie jesteście tacy, więc, na Boga, czemu dać się wciągać w spór was niedotyczący? Zatem poza bezgłośnym „Dość!”, które będziecie wykrzykiwać, słysząc każdą obelgę, chcę też, byście dodali bezgłośnie lub na głos: „To niedorzeczne” i odeszli."                                                                  BLISCY NIE ODCHODZĄ - Sylvia Browne

   Nadal uparcie i coraz bardziej skutecznie promuję otyłość. Ponieważ we wspomnianej grupie usłyszałam wielokrotnie, że wyglądam ciężko oraz że wyglądam na tęgą, i jeszcze, że w tych kraciastych różowych spodniach oczywiście od piżamy wyglądałabym dobrze, gdybym miała nogi VB ;))) więc proszę już nie zaprzeczać. Serio nie piszę tego kokieteryjnie, jak niektórzy sobie myślą. Mam w domu lustra, nawet jedno bardzo odchudzające, a w nim już też jestem potężna, co nie przeszkadza pokazywać Wam, że nawet będąc dużą, większą, coraz większejszą i nie przejmując się opiniami pań ze wspomnianej grupy, można fajnie, ciekawie i trendowato wyglądać. Tak uważam ani skromnie, ani nieskromnie, tylko po prostu tak ... byle jak. No bo jak? No bo tylko tak :) Sama się nie mogę nadziwić, że to piszę, no i powoli zaczynam wątpić, czyli wciąż łatwo we mnie zasiać zwątpienie, ale już go nie podlewam, więc nie urośnie chwaścisko, tylko zwiędnie sobie i tyle z niego :)

#widzialnefenomenalne #phenomenalus #phenomenaluschallenge
#phenomenalusmamskrzywienie #phenomenalusimtwisted

Karmel, krem i róż

    Tak to ze mną jest, że jak mam zdjęcia gotowe, to one jakoś nie mają ochoty cierpliwie czekać na publikację, mają po prostu nieprzyzwoite parcie na szkło. Dlatego nie będę dłużej z nimi pogrywać i zrobię im tę przyjemność, może Wam się przy okazji też uda :)

Krótka historia o krótkim życiu

      Dziś postaram się w skrócie opowiedzieć krótką historię mojego jeszcze krótszego życia. 
      Zaczęło się ono w moje 50-te urodziny, do czego nawiązuję w motto mojego bloga. Wtedy to udało mi się wyjść z głębokiej depresji po 2 latach intensywnej walki z nią i z poważnymi przeciwnościami losu, które ją potęgowały, wszelkimi dostępnymi sposobami.  Były dni, że chodziłam, wyjąc od ściany do ściany i gdy nie chciałam żyć ani minuty dłużej, długo byłam jak zombie. Na szczęście miałam cudowne wsparcie w mężu i w przyjaciołach też. Udało mi się w końcu wyprostować niewyobrażalnie trudne dla mnie tematy, o których nie będę się tu w szczegółach rozpisywać, bo nie dotyczą tylko mnie i są zbyt intymne. Żyłam w ogromnym lęku, ale też miałam wrażenie, jakby wszystkie dobre anioły się zlatywały, by mi sprzyjać. W końcu spadły mi z serca dwa kilkutonowe głazy i pierwszy raz w życiu poczułam całą sobą, że żyję. Nagle miałam tyle energii życiodajnej, że przenosiłam góry, remontowałam dom, wynosiłam sama ciężkie szafy z pomieszczeń, malowałam samodzielnie elewację z 7m drabiny ( a mam potworny lęk wysokości ) i obsadziłam kwiatami dom ( ja największy flower killer ). 
     Jesienią postanowiłam zrobić coś dla siebie, poszłam do dietetyka, zawzięłam się w sobie i stosując restrykcyjnie wszystkie zalecenia, w tym pilnując zdrowej diety, regularnych posiłków, łykając suplementy i regularnie pijąc duże ilości wody, totalne odstawiając alkohol ( który był moją prawdziwą podporą przez wiele lat ) stosując regularne długie spacery i 3-godzinne seanse filmowe na rowerku stacjonarnym niemal każdego dnia, w ciągu pół roku ( wliczając w to 2 miesiące stabilizacji, czyli powrotu do w miarę normalnego trybu żywienia ) zrzuciłam 16 kg. Musiałam rozdać wszystkie ciuchy, bo naiwna wierzyłam, że już nigdy mi się nie przydadzą. Zostałam z pustą szafą. I wtedy pierwszy raz zawitałam do lumpeksu. Tam zaczęłam się zaopatrywać w nową garderobę, a dla osoby o rozmiarze 34-38 nie było to wcale takie trudne. Zaczęłam bliżej interesować się modą i trendami. Koleżanki podziwiały moje nowe kreacje i by uprościć informowanie ich o moich nowych zdobyczach, wciąż jeszcze niesiona niezwykłymi mocami, przełamałam moją ogromną niechęć do wszelkich zdjęć i założyłam bloga. Pierwszy rok był niezwykły, robiłam mnóstwo sesji, w tym grupowych, które były przyjemnym, ale też bardzo wymagającym logistycznie doświadczeniem. W końcu powoli powolutku zaczynało mi tych sił brakować.
      Kiedy zaczęłam blogować, obiecałam sobie, że jeśli wytrwam w swojej wadze oraz kondycji fizycznej i psychicznej rok, to pochwalę się, w jaki sposób mi się to udało i odważę się Was zachęcać do podobnych doświadczeń. Niestety nie udało się, powoli zaczęłam opadać z sił, tracić zdrowie, energię i równowagę psychiczną. Po 1,5 roku blogowania zaczęłam bardzo chorować i tracić siły, szukałam wroga, ale poza głęboką anemią, z której dosyć szybko się wykaraskałam, nie znalazłam innego. Czułam się coraz gorzej i coraz słabiej i po 2 latach blogowania i 3 od mojego wyjścia z depresji wylądowałam ponownie u psychiatry z diagnozą głębokiej depresji w połączeniu z nerwicą lękową. Były podejrzenia o chorobę dwubiegunową długodystansową, ale nie potwierdziły się. Od prawie roku jestem na antydepresantach, które jakoś tym razem średnio działają. Przez ten rok fizycznie podupadłam zupełnie, ostatnie pół roku ile mogłam, tyle przespałam. W styczniu zebrałam jakoś siły, by zacząć znów się diagnozować, tymczasem powtórka z anemii, nic więcej. Łykając regularnie suplementy i witaminy, powolutku odzyskuję siły, już nie przesypiam całego wolnego czasu i potrafię wytrwać na trochę dłuższym spacerze bez zadyszki. Wciąż nie mam sił na nic, każdego ranka budzę się z marzeniem, żeby chciało mi się żyć i kolejny dzień przeżyć. Łapię się tych działań, które mi w tym pomagają, które pomagają mi przetrwać, dają jakąś radość i pozwalają czuć się potrzebną, pomagają czuć sens. Efektem ubocznym tego wszystkiego jest, to o czym chyba najwięcej się naczytaliście, że stracone z ogromnym wysiłkiem woli 16 kilogramów, odzyskałam ze sporą nawiązką, co na pewno nie poprawia mojego samopoczucia.
     Napisałam najkrócej, jak potrafiłam, po to, żebyście wiedzieli, że trochę wiedzy, co się da, a co nie, już po drodze mojej wyboistej posiadłam, i że trudno mi znaleźć motywację i nadzieję, gdy wiem, że cały ogromny wysiłek pozwoli przeżyć spokojnie i radośnie może jakieś kolejne 2 lata tylko. Na swoim przykładzie wiem, że nie ma zdrowych nawyków wypracowanych w dorosłości, przynajmniej u mnie. Wszystko musi się odbywać nieustającym wysiłkiem silnej woli i skupienia na tym. Najgorsze dla mnie jest słuchać od innych, w tym bardzo bliskich, a przez brak empatii jakże dalekich, że "są gorsze rzeczy". Nie wiem, czy jest coś gorszego, niż brak chęci i woli życia bez wyraźnego uzasadnienia i powodu? Nie chcę się z nikim licytować, ale jest to stan bezgranicznie przygnębiający. Nie wiesz, co czuć czytając komentarze pod postami o depresji, że co "teraz to będzie moda na bycie smutnym"?. Nikt nie chce się tak czuć, nie wierzę, że jest osoba, która chce w tym tkwić, która się z tym "dobrze czuje". Ja mam to szczęście, że mam wokół siebie prawdziwie wspierające mnie osoby. Z jednej strony cudownie, z drugiej tym razem zupełnie nie mam na co zrzucić, czym się "usprawiedliwić". W pewnym sensie nie ma jak za pierwszym razem alibi w postaci stanu przewlekłego stresu. 
     Posta tego dedykuję wszystkim depresyjnym, których wiem, że jest ogromne i wcale nie modne multum. Jestem z Wami całą sobą i trzymam za nas wszystkie kciuki.

Blue Monday

    Moi Kochani, ponieważ rosnę nadal wszerz i wcale nie wzdłuż, co nie oznacza wciąż ani siły, ani potęgi, ani nic fajnego, czy budującego i tymczasem żyję jakoś tak, byle jak, totalnie niezdrowo, to chyba powinnam zmienić nazwę, a przynajmniej misję mojego bloga. Dziś dowiedziałam się, że rozmiar większy niż 38 to już niezdrowa otyłość, i że jeśli idealny wizerunek dojrzałych modelek mnie deprymuje, a nie motywuje, to znaczy, że zmarnowałam życie, ale podobno jest dla mnie nadzieja, bo życie można zacząć w każdej chwili, są na to przykłady. Ja tymczasem z tej okazji na nadzieję nie skorzystam i oficjalnie, nosząc aktualnie rozmiar 46 ( przynajmniej taki widnieje na dziesiejszych ciuchach dolnych, a są mi w sam raz ), zaczynam PROMOWAĆ niezdrową otyłość i w ogóle niezdrowy tryb życia. Koniec miętkiej gry. 
     

PHENOMENAL US - CHALLENGE 41

Szalejące rękawy / Crazy sleeves

Chciałam zrobić fotki do 2 stylówek, ale jakoś z tą drugą nie wyszło. Miałam pokazać super białą koszulę ze wspaniałymi rękawami (houl za 2 złote). Niestety puściłam ją tylko na insta i fb jako mój urodzinowy niedorobiony ootd i to wcale nie w tej wersji planowanej. Przyjdzie jeszcze na nią pora, a dziś będzie jakoś, przynajmniej wiosennie, zieloniasto i niech już tak zostanie ;) Wyglądam w tej limonkowej bluzce trochę jak bramkarz hokejowy, ale może to jest właśnie moja przyszłość, albo wyparta przeszłość, kto wie :) 

#widzialnefenomenalne #phenomenalus #phenomenaluschallenge 

#phenomenalusszalejacerekawy #phenomenaluscrazysleeves

Niebieski ma wciąż fuksa

Idę za ciosem i puszczam z wszelką wątpliwością druga stylówkę w ustawieniu aparatu na "żywność". Właśnie żywność, a nie jedzenie, ale wiecznie głodnemu, lodówka na myśli. Zdjęcia są jeszcze bardziej rozmyte, stylówka poza cudnymi kolorami bezpłciowa i kloszardowa, ale jak wykorzystujesz jakąkolwiek wygospodarowaną wyjątkowo energię, nawet strzelając sobie w kolanko, to żal Ci zupełnie odpuścić nawet taki defekt. W sumie, po niektórych komentarzach na fb dotyczących poprzedniego posta, oraz po ostentacyjnym choć zagadkowym ;) milczeniu pewnych osób, już nic "gorszego" nie może mnie chyba spotkać, oczywiście poza niesłusznym zachwytem nad tym zwyklakiem :))
Powinnam się chyba nazywać do rymu z "Matrix raktywacja"  - "Lumpola, trendowata stylu profanacja" :)

Błękitna kaszanka

Ten tytuł ma powód albo uzasadnienie. Po pierwsze kolorowe, bo na tym mi bardzo zależało, czyli na błękicie z brązem. Po drugie errorowe. Zdjęcia miałam robić wczoraj, ale poległam, a w zasadzie biegałam od łóżka do tej dużej muszelki. Dziś coś się przedłużało z moimi przygotowaniami i czułam lekko nerwową atmosferę. Wystarczyło to, by stracić główkę i nie dopilnować podstaw. Kiedy chciałam zrzucać zdjęcia z aparatu, okazało się, że zamiast na ruch, miałam go ustawiony na jedzenie, stąd kaszanka. Jedyna nadzieja, że wyszłam apetycznie, hahaha ;))